Następnego dnia zwiedziłyśmy świątynie na brzegach Lotus Lake. Po południu pojechałyśmy do buddyjskiego klasztoru by zobaczyć jak wygląda życie mnichów w Fongguanshan.

W niedzielę wstałyśmy wcześnie i poszłyśmy zobaczyć poranne ceremonie. Są one nieco podobne do katolickiego brewiarza. Potem pokazano nam całą świątynię i zaproszono na obiad (tradycyjnie wegetariański).

ryby.

Po przyjechaniu przywitała nas piękna pogoda. Zgodziłam się odwieźć Eddiego do jego centrum nurkowego dzięki czemu zwiedziłam dobry kawałek wyspy. Potem wybraliśmy się na zwiedzanie i robienie zdjęć. Na lunch zatrzymaliśmy się u Moniki i Marco, na pyszną rybkę, sashimi i parę innych morskich przysmaków. Po południu był snorkeling: mnóstwo ciekawych ryb, zdecydowanie więcej niż na Penghu.

Następnego dnia mocno padało, ale na szczęście nie przeszkadza to w nurkowaniu. Tego dnia po raz pierwszy nurkowałam z butlą. Niesamowite przeżycie – oddychanie pod wodą jest dziwnym doświadczeniem. Eddie powiedział, że miałam niesamowite szczęście – wszystkie ryby przypłynęły do mnie! Po południu wybraliśmy się na zwiedzanie wulkanu – niestety na szczycie była baza wojskowa, więc nie dało się tam wjechać. Potem odwiedziliśmy latarnie i plażę pełną koralowców. Dzień zakończył się odpoczynkiem w gorących źródłach przy świetle gwiazd. To jedne z czterech słonych źródeł na ziemi!

Po drodze wybrałam się na zwiedzanie okolic centrum. Pałac prezydencki był pięknie udekorowany przed jutrzejszą paradą. Mi jednak najbardziej podobał się ogród botaniczny, a w szczególności paprotkarnia. Wyglądała jak z parku jurajskiego!

W drodze powrotnej zobaczyliśmy tzw. Mleczne Jezioro, a potem wybraliśmy się do gorących źródeł siarkowych. Niestety byłam tak przemoczona, że nie mogłam docenić ich uroku.

W I-house’ie Ivory uratowała mnie gorącą herbatą Lady Grey – nawet zielona herbata może się znudzić po pewnym czasie. Potem wybraliśmy się ze znajomymi z wycieczki do znanej restauracji z dim sumami. Były naprawdę wyborne. Wieczór zakończyłyśmy drinkiem w klubie Luxy.

Film opowiada o początku XX wieku na Tajwanie. Wyspę zamieszkują wówczas plemiona aborygenów oraz osadnicy chińscy, głównie Hakka. Na skutek traktatu Shimonoseki wyspa przechodzi pod zarząd Japonii. Autochtoni rozpoczynają nierówną walkę, szybko zostają jednak pokonani, w tym krnąbrny, lecz waleczny wódz Muna. Po latach okupacji dzieci i młodzież decydują się zorganizować powstanie.

Film jest dość brutalny, mnóstwo krwi i scen batalistycznych. Wyróżnia go jednak piękna muzyka. Ciekawe jest pokazanie podobieństw i różnic w zachowaniu ludzi podczas powstań. Polacy wychowani w duchu martyrologii i wspominania nieudanych zrywów znajdą wiele podobnych zachowań, np. szlachetnego poświęcenia młodych ludzi dla „większego dobra”.  Z drugiej strony, wiele osób w filmie popełnia samobójstwa – honorowe bądź w sytuacji braku możliwości ucieczki. Są to w szczególności dzieci i kobiety, u nas rzecz raczej rzadko spotykana.

Poświęcenie dla „większego dobra” „mojego małego ja” jest dobrze znane chińczykom. Przypomniał nam o tym jeden z profesorów mówiąc, iż od wielu lat pracuje za darmo na emeryturze, gdyż w przeciwnym wypadku zamknęliby katedrę i zwolnili innych pracowników. Dodajmy, że kończy z nami zajęcia o 22.00 i zawsze jest o czasie. Nie płacą mu nawet za benzynę, a dojeżdża przez ponad godzinę. Czy wyobrażamy sobie takie zachowanie w Europie?